[Mortal Tast] กบ (ตอนแรก)
posted on 22 Dec 2006 23:04 by paradiselostระดับน้ำในบ่อร้างเหลืออยู่แค่ขอดก้นแต่ก็ยังใสสะอาด ลูกอ๊อดน้อยตัวหนึ่งมองผ่านผิวน้ำไปยังเบื้องบน สิ่งที่มันเห็นคือท้องฟ้าสีฟ้าสวยสดรูปวงกลม บางครั้งก็มีก้อนเมฆสีขาวล่องลอยไปเอื่อยเฉื่อย บางครั้งท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำประดับด้วยดวงไฟเล็กๆ พร่างพราว บางครั้งก้อนเมฆสีขาวก็เป็นฝ่ายปรวนแปรเปลี่ยนสีและทิ้งหยดน้ำจำนวนมากมายลงมา
ลูกอ๊อดน้อยว่ายวนเวียนในบ่อน้ำพลางเฝ้ามองท้องฟ้าที่ผันแปรอย่างเพลิดเพลิน จนบางครั้งมันหลบหลีกจากคมเขี้ยวของเหล่านักล่ามาได้แบบเฉียดฉิว
เมื่อลูกอ๊อดน้อยพบกับอันตรายมันมักจะเข้าไปหลบในซอกใต้ก้อนหินใหญ่ ก้อนหินใหญ่เป็นก้อนหินเพียงก้อนเดียวในบ่อ และมันก็เป็นที่พักพิงให้อีกหลายชีวิต บริเวณซอกเล็กซอกน้อยใต้ก้อนหินใหญ่นั้นมีลูกอ๊อดจับจองอาศัยอยู่มากมาย บางตัวก็เริ่มมีขาหลังน่าเกลียดงอกออกมาและหางก็หดหายไป ลูกอ๊อดน้อยแอบชำเลืองดูขาส่วนเกินของลูกอ๊อดตัวอื่นๆ แล้วนึกฉงนในความเปลี่ยนแปลง จนวันหนึ่งมันเห็นบรรดาพี่น้องที่มีขางอกกลายร่างเป็นกบ และทยอยกันไต่ผนังบ่อขึ้นไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบนจนลับตา
ลูกอ๊อดน้อยดีใจหนักหนาเมื่อรู้ว่ามันกำลังจะกลายเป็นกบ และขาที่กำลังงอกจะพามันเดินทางไปหาท้องฟ้างดงามนั้นได้ มันรีบว่ายกลับมาใต้ซอกหินที่ตอนนี้มันทึกทักเอาว่าเป็นบ้านของมัน แล้วมันก็หันไปพูดกับก้อนหินใหญ่ผู้เป็นร่มเงาให้แก่มันก้อนนั้น
"ฉันกำลังจะกลายเป็นกบ" ลูกอ๊อดน้อยพูดอย่างตื่นเต้น "ฉันกำลังจะขึ้นไปสู่ท้องฟ้า"
"ยินดีด้วยนะที่เธอกำลังจะได้เป็นกบ" ก้อนหินใหญ่เอ่ยขึ้น
"ฉันอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ จัง" ลูกอ๊อดน้อยว่าพลางกระดิกหางจนทั้งตัวสั่นระริก
"ฉันคงจะคิดถึงเธอ" ก้อนหินใหญ่พูดเสียงเศร้าสร้อย "เมื่อเธอไปแล้ว ฉันก็ไม่มีใครคุยด้วยอีก"
"ฉันก็คงจะคิดถึงเธอ..." ลูกอ๊อดน้อยพูดเพียงแค่นั้นแล้วก้มหน้านิ่ง บรรยากาศจึงเปลี่ยนเป็นเงียบงัน
ลูกอ๊อดน้อยไม่เคยคิดมาก่อนว่าการเดินทางไปหาท้องฟ้าจะหมายถึงการจากลามิตรรัก ตั้งแต่แรกเกิดมันก็ถูกพวกพี่น้องกีดกันไม่ให้เข้ากลุ่มเพราะว่ามันพูดไม่ได้ ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ใช่ว่ามันพูดไม่ได้ แต่ว่ามันพูดด้วยภาษาอื่นต่างหาก ไม่มีใครเข้าใจภาษาที่มันใช้นอกจากก้อนหินใหญ่ และดูเหมือนว่าไม่มีใครอื่นเข้าใจสิ่งที่ก้อนหินใหญ่พูดนอกจากมัน ดังนั้นทั้งสองจึงสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
"ก้อนหินใหญ่ เธอรู้แต่แรกแล้วใช่มั้ยว่าวันหนึ่งฉันจะกลายเป็นกบ?"
"แน่นอน" ก้อนหินใหญ่ตอบพลางหัวเราะคิกคัก "ก็ฉันเกิดก่อนเธอตั้งหลายร้อยปีนี่นา"
"ถ้างั้นเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเราต้องจากกันในวันใดวันหนึ่ง" ลูกอ๊อดน้อยใช้สายตาจดจ้องไปยังก้อนหินใหญ่ตรงส่วนที่มันคิดว่าเป็นดวงตา
ก้อนหินใหญ่ไม่พูดอะไร ลูกอ๊อดน้อยเปลี่ยนเป็นเงยหน้ามองท้องฟ้า
"ความฝันของฉัน...อยู่ข้างบนนั้น" มันพูดขณะมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเข้มแล้วยิ้มแก้มตุ่ย มันหันมาถามก้อนหินใหญ่ "แล้วความฝันของเธอหละ? ไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงเลย"
"ลืมไปแล้วแหละ" ก้อนหินใหญ่ตอบกลั้วหัวเราะอีกครั้ง "ก็มันนานมากตั้งหลายร้อยปีนี่นา"
แม้ก้อนหินใหญ่จะไม่มีใบหน้าเช่นสิ่งมีชีวิต แต่ลูกอ๊อดน้อยก็รับรู้ว่ามันกำลังยิ้มอยู่