Рąʀąđɪѕє Ŀ✶ṩէ สวนสวรรค์อันตรธาน

ท้องฟ้าสีเข้มขึ้นจนกลายเป็นดำมืด ดวงดาวที่เปล่งประกายสลัวเริ่มส่องแสงระยิบระยับชัดเจน ลูกอ๊อดน้อยว่ายขึ้นมายังส่วนโค้งด้านบนของก้อนหินใหญ่แล้วนอนเอกเขนกดูดาว แสงดาวขยับไหวเป็นจังหวะเดียวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำราวกับเต้นระบำอยู่

"ก้อนหินใหญ่ หลับหรือยัง?" ลูกอ๊อดน้อยส่งเสียงเรียก

"ฉันไม่เคยหลับซะหน่อย" ก้อนหินใหญ่ตอบทันควัน "มีอะไรเหรอ?"

"เธอไปด้วยกันกับฉันนะ ขึ้นไปหาท้องฟ้าด้วยกัน"

"ฮ่าๆๆ ไม่ไหวหรอก" ก้อนหินใหญ่ขำ "ขนาดพวกมนุษย์เป็นสิบๆ ยังพาฉันไปไม่ได้"

ค่ำคืนนั้นลูกอ๊อดน้อยนอนไม่หลับ มันเฝ้าคิดหาวิธีที่จะพาก้อนหินใหญ่ขึ้นไปสู่ท้องฟ้าพร้อมกับมัน ส่วนก้อนหินใหญ่ผู้ไม่เคยหลับไหลก็ได้แต่มองท้องฟ้าจนรุ่งสาง ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาท้องฟ้าหลากสีสันผันแปรได้นับไม่ถ้วนเป็นเพื่อนคลายเหงาและเป็นสมบัติล้ำค่าของมัน บัดนี้ท้องฟ้ากลับไม่มีความสำคัญเช่นเก่าก่อนเพราะว่ามีลูกอ๊อดน้อยมาอยู่แทนที่เสียแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะไม่มีวันมั่นคงเทียบเท่ากับท้องฟ้า แต่ก้อนหินใหญ่ก็ไม่อาจยับยั้งความรู้สึกของตนเองได้

ความจริงก้อนหินใหญ่ยังไม่ลืมความฝันของมันหรอก เพียงแต่มันบอกกับลูกอ๊อดน้อยไม่ได้ว่าลูกอ๊อดน้อยก็คือความฝันที่เป็นจริงของมัน

ระหว่างที่ลูกอ๊อดน้อยกำลังคิดหาหนทางพาก้อนหินใหญ่ขึ้นไป ร่างกายของมันก็แปรเปลี่ยนสภาพ หางของมันหดสั้นเข้า และขาหลังเริ่มงอกออกมาจนเห็นเด่นชัด ลูกอ๊อดน้อยไม่ช่างพูดช่างเจรจาดังเดิม มันกลายเป็นลูกอ๊อดที่เก็บตัวเงียบขรึมและแสดงสีหน้าเคร่งเครียดตลอดวัน ก้อนหินใหญ่เห็นแล้วไม่ค่อยสบายใจนัก

"ลูกอ๊อดน้อย เธออย่าคิดมากไปเลย" ก้อนหินใหญ่เอ่ยขึ้นก่อน "จะไปถึงท้องฟ้ารึไม่ก็ไม่สำคัญกับฉันหรอก"

"แต่ฉันอยากให้เธอไปด้วยนี่" ลูกอ๊อดน้อยพูดตอบ "มันต้องมีวิธีอะไรซักอย่างสิ" ลูกอ๊อดน้อยทำท่าครุ่นคิดอีก

"เอ๊ะ เสียงเธอเปลี่ยนไปนะ" ก้อนหินใหญ่ตั้งข้อสังเกต "ฟังเหมือนแหบๆ กว่าเมื่อก่อน"

"เหรอ แต่ฉันว่ามันก็เหมือนเดิมนะ เสียงเธอนั่นแหละที่เปลี่ยนไป" ลูกอ๊อดน้อยออกความเห็นบ้าง

"เสียงฉันจะเปลี่ยนไปได้ยังไง" ก้อนหินใหญ่แย้ง "ฉันเป็นก้อนหินนะ คงเพราะหูเธอก็เปลี่ยนไปด้วย"

ลูกอ๊อดน้อยหยุดครุ่นคิดและเริ่มตระหนักในความเปลี่ยนแปลงของตนเอง สรรพเสียงทั้งหลายที่เคยได้ยินใต้ผิวน้ำฟังแล้วอู้อี้ชวนอึดอัด เมื่อมันหลบขึ้นมาบนผิวน้ำมันก็พบว่ามันสามารถได้ยินเสียงต่างๆ อีกมากมายที่มันไม่เคยได้ยินมาก่อน เสียงขยับปีกของเหล่าแมลงทั้งมวลล้วนฟังไพเราะยิ่งนัก เสียงใบไม้ต้องสายลมกระทบกันดังซู่ซ่าก็น่าหลงใหล

ตั้งแต่นั้นมาลูกอ๊อดน้อยก็ใช้เวลาอยู่ใต้ผิวน้ำน้อยลงทุกที แต่ในขณะเดียวกันมันก็ไม่เคยหยุดครุ่นคิดว่าจะพาก้อนหินใหญ่ขึ้นไปได้อย่างไร