Рąʀąđɪѕє Ŀ✶ṩէ สวนสวรรค์อันตรธาน

ตอนนี้หางของลูกอ๊อดน้อยหดหายไปแล้ว และขาทั้งสี่ก็ปรากฎครบถ้วน

กำหนดการเดินทางสู่ท้องฟ้าใกล้เข้ามาแล้ว ลูกอ๊อดน้อยยิ่งคิดยิ่งร้อนรน มันอยากขึ้นไปหาท้องฟ้าแต่มันก็ไม่อยากไปจากก้อนหินใหญ่

"ก้อนหินใหญ่ เธอได้ยินฉันมั้ย?" เดี๋ยวนี้ลูกอ๊อดน้อยต้องคอยถามเช่นนี้เสมอ เพราะเสียงของมันเริ่มสื่อไปไม่ถึงก้อนหินใหญ่แล้ว

"ได้..." เสียงก้อนหินใหญ่ดังมาเป็นห้วงๆ "มี...ไร...?"

"อาจจะเป็นวันนี้ก็ได้ ฉันรู้สึกว่ามันจะเป็นวันนี้"

"ต้อง...เหรอ?" ก้อนหินใหญ่ถามกลับด้วยเสียงอู้อี้ฟังไม่ชัดเจน "..."

"ฉันต้องไปวันนี้แล้วนะ" ลูกอ๊อดน้อยพูดซ้ำ

"..." ก้อนหินใหญ่พูดอะไรบางอย่างด้วยเสียงอู้อี้กว่าเดิม

"ฉันไม่เข้าใจ พูดใหม่อีกทีซิ" ลูกอ๊อดน้อยยังคงพยายามสื่อสารกับก้อนหินใหญ่

"..." ก้อนหินใหญ่พูดอีกครั้ง

"ไม่เข้าใจเลย ขออีกที"

"..." ก้อนหินใหญ่พูดอีกแต่ก็ยังฟังอู้อี้

"ไม่เข้าใจ ฉันไม่เข้าใจ" คราวนี้ลูกอ๊อดน้อยพูดกับตัวเอง "ทำไมเป็นแบบนี้?"

เมื่อไม่สามารถพูดจาสื่อสารกันได้ลูกอ๊อดน้อยจึงลองใช้ภาษามือ แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะก้อนหินใหญ่ไม่มีมือแถมยังขยับตัวไม่ได้ แม้ว่าลูกอ๊อดน้อยจะมองไปยังส่วนที่คล้ายดวงตาของก้อนหินใหญ่ แต่มันก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ เลย

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากแสดส้มเป็นม่วง อากาศค่อยๆ เย็นลง เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นน้ำเงินเข้มดวงจันทร์ก็โผล่หน้าครึ่งเสี้ยวมาเยี่ยมเยือนบ่อน้ำอีกครั้ง ไม่นานนักก้อนเมฆมหึมาสีเทาก็ลอยตามมาบดบังดวงจันทร์เสี้ยวนั้น และมันยังส่งเสียงครืนครั่นสะท้านสะเทือนไปทั้งบ่อน้ำ

กบน้อยตัวหนึ่งไต่ขึ้นมาถึงปากบ่อ มันมองไปรอบๆ เห็นแต่เพียงความมืดมิด และเมื่อมันหันกลับไปมองในบ่อก็พบกับความมืดมิดยิ่งกว่า กบน้อยได้ยินเหล่าแมลงกรีดเสียงอลหม่านระหว่างหาที่กำบังจากพายุ

สายลมกรรโชกแรงยิ่งขึ้นจนต้นไม้ไหวเอน ใบไม้และกิ่งไม้ถูกปลิดจากขั้วปลิวว่อนไปทุกทิศ แสงสว่างจากฟากฟ้าแลบแปลบปลาบ สายฝนถูกสาดเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เม็ดฝนเฆี่ยนกระหน่ำใส่ทุกชีวิตอันต้อยต่ำเบื้องล่างราวกับกำลังลงโทษทัณฑ์ให้สาสม

ระดับน้ำในบ่อเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินครึ่ง เมื่อเมฆหนาทึบและสายฝนเย็นเยียบจากไป หลงเหลือเพียงสายลมบางเบา ผิวน้ำในบ่อก็กลับสงบลงอีกครั้งรอรับแสงแดดยามเช้าเข้ามาสัมผัส

ท้องฟ้าเปลี่ยนสีกลับเป็นสีฟ้าสดใส ดวงอาทิตย์เคลื่อนเข้าประจำที่ดังที่เคยทำเช่นทุกวันที่ผ่านมา แสงสว่างค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ผิวน้ำ และแผ่ขยายวงกว้างจนกระจายไปทั่ว

กลางผิวน้ำนั้นเอง ร่างของกบน้อยตัวหนึ่งลอยเคว้งคว้างไร้วิญญาณ แสงแดดจับต้องร่างของมันและเปิดเผยรอยแผลแห่งความตายที่บาดลึก

ใต้ผิวน้ำเบื้องล่าง ก้อนหินใหญ่สงบนิ่งท่ามกลางแสงสลัวที่ทะลุผ่านมาน้อยนิด เงาของกบน้อยที่ตกกระทบบนพื้นโคลนกลายเป็นแค่จุดสีเทาจางๆ สั่นไหวเบาๆ

ก้อนหินใหญ่ไม่ได้ยินเสียงของเพื่อนรักอีกแล้ว ท้องฟ้ารูปวงกลมในวันนี้ก็ดูห่างไกลเสียเหลือเกิน ก้อนหินใหญ่มองท้องฟ้าพลางทอดถอนใจ แล้วมันก็เห็นเงาร่างคุ้นตาร่างหนึ่งกำลังลอยลงมาหามันอย่างช้าๆ จากท้องฟ้าเบื้องบน