Рąʀąđɪѕє Ŀ✶ṩէ สวนสวรรค์อันตรธาน

แม่หนูคนนั้นเอาแต่พึมพำพร่ำบ่น
เธอเอ่ยถึงเวทมนตร์ที่หมดอายุได้
และกล่องของขวัญปลอม ๆ ที่ไม่มีของขวัญอยู่ภายใน
เมื่อแสงตะวันอ่อนจางเธอก็จากไป
ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอพูดถึงอะไร
สิ่งใดคือเวทมนตร์และสิ่งใดคือของขวัญ
ฉันรู้แต่เพียงว่าเมื่อฤดูหนาวสิ้นสุดฉันจะต้องไปจากที่นี่

แม่หนูคนนั้นกลับมาอีกครั้ง
ในมือของเธอถือเสื้อกันหนาวใหม่เอี่ยมมาด้วยตัวหนึ่ง
บนอกเสื้อปักชื่อสีรุ้งสะท้อนแสงแดดวูบวาบ
เธอหาลังเก่า ๆ มาต่อขาแล้วสวมมันลงบนร่างของฉัน
ด้วยความร้อนรนปลายแขนเสื้อจึงตวัดถูกดวงตาข้างขวาของฉันหลุดกระเด็นหายไป
ฉันใช้ดวงตาข้างที่เหลือมองดูเธอค้นหาดวงตาข้างนั้น
แสงตะวันกำลังจะลับหายไปจากขอบฟ้าอีกครั้ง
เธอแกะกระดุมเม็ดหนึ่งออกจากเสื้อของเธอ
แล้วมอบเป็นดวงตาให้ฉันแทนข้างที่หาย
เธอเอ่ยลาเบา ๆ แล้วจากไปพร้อมกับแสงตะวัน

แม่หนูคนนั้นไม่ได้กลับมาอีก
ฤดูหนาวกำลังจะสิ้นสุดลง
เสื้อกันหนาวปักชื่อสีรุ้งที่เธอสวมให้ฉันเริ่มเปียกชื้น
เพราะร่างกายของฉันกำลังละลาย
ดวงตาเม็ดกระดุมที่เธอมอบให้ฉันหลุดกลิ้งลงไปในกองหิมะกองสุดท้าย
เหลือแต่เพียงเสื้อกันหนาวที่ยังคงอยู่กับฉัน

ฤดูหนาวสิ้นสุดลงแล้ว
กองหิมะทุกกองมลายหายกลายเป็นแอ่งน้ำ
ชื่อสีรุ้งที่ปักบนเสื้อกันหนาวส่องประกายล้อแสงแดดแวววาว
ใคร ๆ ที่ผ่านไปมาต่างก็หยุดยืนมอง
พวกเขามองดูฉันซึ่งบัดนี้กลายเป็นแค่กองหิมะกองหนึ่ง
ฉันมองดูพวกเขาด้วยดวงตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวของฉัน
พวกเขายิ้ม
ฉันยิ้ม

สิ่งนี้หรือเปล่าที่เธอเรียกว่าเวทมนตร์
สิ่งนี้ใช่ไหมที่เธอเรียกว่าของขวัญ
แสงแดดอันอบอุ่นกำลังสาดส่องอยู่บนร่างที่กำลังสูญสลายของฉัน
และลึกลงไปในหัวใจของฉันด้วย
ฤดูหนาวสิ้นสุดลงแล้วสินะแสงแดดจึงร้อนแรงถึงเพียงนี้